جلسه حفاظت از کوهستان و برنامه‌ریزی برای گرامی‌داشت روز ملی دماوند، ۱۱ مرداد ۱۴۰۵ در دفتر مشارکت‌های مردمی و مسئولیت‌های اجتماعی سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور برگزار شد.

نخستین نشست تدوین «شیوه‌نامه ملی مدیریت پسماند در مسیرهای کوه‌نوردی و طبیعت‌گردی» روز شنبه، ۱۰ مرداد ۱۴۰۵، در محل سالن جلسات کمیته ملی المپیک برگزار شد...

طی حکمی از سوی «رضا زارعی»، رئیس فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی، «نسترن وثوقی» به عنوان سرپرست کمیته حفظ‌ محیط‌زیست‌ کوهستان فدراسیون منصوب شد...

فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی جمهوری اسلامی ایران، در راستای مسئولیت‌های زیست‌محیطی و تعهد به حفظ میراث طبیعی اکوسیستم‌های کوهستانی، حمایت خود را از اهداف و فعالیت‌های طرح جهانی « جنبش جهانی یخچال های طبیعی » (Glacier Nation) اعلام می‌دارد...

دماوند به عنوان بلندترین قله‌ی ایران و مرتفع‌ترین آتشفشان چینه‌ای در آسیا، نه تنها یک نماد ملی، بلکه یک شاخص کلیدی در اکوسیستمِ کوهستانیِ البرز مرکزی است. تاریخِ ایران با نام دماوند گره خورده است؛ از دوران باستان که این کوه به عنوان جایگاهِ اسطوره‌ایِ «آرش» و محل بند کشیدنِ «ضحاک» در متون اوستایی و شاهنامه فردوسی ثبت شده، تا دوران معاصر که نامش با استقامت و پایداری عجین گشته است. این کوهستان همواره برای ایرانیان، هم الهام‌بخشِ سروده‌های حماسی بوده و هم با جشن تیرگان (سیزدهم تیرماه) که ریشه در ستایش آب و باران دارد، پیوندی ناگسستنی پیدا کرده است. این جایگاهِ فرهنگیِ عمیق، در کنار ویژگی‌های زمین‌ریخت‌شناسی‌اش که در دوران کواترنر شکل گرفته و وجود چشمه‌های آب گرم و فومارول‌ها که آن را به یک آزمایشگاه زنده زمین‌شناسی تبدیل کرده، دماوند را به هویتی یگانه بدل ساخته است.

هفدهم ژوئن، «روز جهانی مقابله با بیابان‌زایی و خشکسالی»، بیش از آن‌که یک مناسبت تقویمی باشد، یادآور ضرورتی علمی و جهانی است. این روز در سال ۱۹۹۴ و با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد، در راستای حمایت از «کنوانسیون مقابله با بیابان‌زایی» (UNCCD) نام‌گذاری شد. اگرچه در آغاز، تمرکز این کنوانسیون بر مدیریت پایدار اراضی در مناطق خشک و نیمه‌خشک بود، اما امروزه نگاه به این موضوع گسترده‌تر شده است. بیابان‌زایی دیگر صرفاً به معنای پیشروی شن‌زارها نیست، بلکه فرایندی از «تخریب سرزمین» است که گاه از سرچشمه‌ها آغاز می‌شود. در این میان، کوهستان‌ها به‌عنوان «برج‌های آبی» زمین، نقشی راهبردی و تعیین‌کننده در پایداری اکوسیستم‌ها و حیات جوامع انسانی ایفا می‌کنند.